Als moeder van een kind met overgewicht (obesitas) weet ik als geen ander hoe het is om je kind ten diepste te zien lijden en het niet te kunnen helpen. Je wilt immers echt álles voor je kind doen om het gewicht te laten verliezen.
In de hoop het hierdoor te behoeden voor de oordelende, harde, kwetsende en dientengevolge onveilige buiten- en innerlijke wereld. Echter het gebrek aan een oplossing evenals het niet kunnen vinden van de échte oorzaak maakten dat ik me alleen, onbegrepen en machteloos voelde.

Vreemd en opmerkelijk…. iemand die ziek is wordt liefdevol omarmd, krijgt begrip, compassie, hulp en medeleven. En iemand die dik is, een zwaar gewicht meedraagt, wordt veroordeeld, krijgt verwijten, weerstand, onbegrip en is een makkelijk doelwit voor plagerijen en pesterijen.

Hierdoor dacht ik dat afvallen dé ultieme remedie voor geluk zou zijn…áls die kilo’s er maar eens af zouden zijn dan zou het leven mooi en vriendelijk worden voor ons kind en de rest van het gezin. Niet wetende dat door de onafgebroken focus op het overgewicht, diëten en afslanken, het kind onbewust steeds weer bevestigd werd dat het niet goed was precies zoals het was.

Hoe paradoxaal, je wilt dat je kind zich goed voelt en gelukkig is precies zoals het is….én intussen wordt het onafgebroken gevoed met het tegenovergestelde.

Kinderen met overgewicht / obesitas krijgen dus niet alleen te maken met afwijzing van de maatschappij maar hebben vooral een zware weg te gaan in het accepteren van zichzelf.

Als je wilt dan loop ik met jullie mee om met een open blik student te zijn van je kind, je te verwonderen over al het verrassends wat zich hierdoor ontvouwt en de onmacht te transformeren in kracht.

Het is mijn persoonlijke missie om een ruimer bewustzijn te creëren als het gaat over gewicht, of dat nu veel of weinig is, dat maakt niet uit.  Want gewicht is wezenlijk zo vele malen meer dan wat de getalletjes op de weegschaal in de verste verte doen vermoeden.